شاعری که با بوزینهها شوخی نداشت!
شهریار تنها شاعر غزلهای عاشقانه و «علی ای همای رحمت» نیست. او در لایههای پنهان اشعار خود، منتقدی صریح و طنزپردازی گزنده بود که دردهای اجتماعی جامعه معاصر ایران را فریاد میزد.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: سیدمحمدحسین بهجت تبریزی، متخلص به «شهریار»، در حافظه جمعی ایرانیان اغلب با دو تصویر متمایز شناخته میشود؛ یکی شاعر غزلهای سوزناک و عاشقانه که در پی ناکامیهای عاطفیِ جوانیاش سروده شدهاند و دیگری شاعرِ عارفمسلک و آیینی که «علی ای همای رحمت» را با چنان شوری سروده که در جان و جهان مردم رسوخ کرده است. اما بازخوانی کارنامه ادبی شهریار، فراتر از این دو قطبِ «عاشقِ شکستخورده» و «شاعرِ ارادتمند»، چهرهای پیچیدهتر و چندلایه را نمایان میسازد؛ چهرهای که در کنار تغزل، دستی بر آتش نقد اجتماعی و طنزی صریح دارد که کمتر مورد واکاوی قرار گرفته است.
شهریار در سال ۱۲۸۵ شمسی در تبریز دیده به جهان گشود. دوران کودکی او در فضای بکر و روستایی «خشکناب» آذربایجان، بذرهای عاطفه و تصویرسازیهای زنده را در ذهن او کاشت. این حافظه دیداری، بعدها در منظومه بیبدیل «حیدربابایه سلام» به بار..