مردی که از دل نسخه‌های خاموش، صدای ایران را در آناتولی شنید
احمد آتش، خاورشناس برجسته ترک، با بهره‌گیری از متدولوژی دقیق اروپایی و عشق به میراث فارسی، نه‌تنها آثار مفقود را احیا کرد، بلکه پل ارتباطی مستحکمی میان محافل علمی ایران و ترکیه بنا نهاد.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: در سده بیستم میلادی، چهره‌های اندکی توانستند همچون «احمد آتش» (۱۹۱۷–۱۹۶۶)، پل‌های ارتباطی مستحکم میان فرهنگِ ایران و محیط‌های آکادمیکِ ترکیه بنا کنند. او که در زمره سرآمدترین ایران‌شناسان و شرق‌شناسان ترک جای دارد، با نگاهی دقیق به نسخه‌شناسی، تصحیح متون کلاسیک و تبارشناسی آثار فارسی در آسیای صغیر، چراغی نو در مطالعات خاورشناسی روشن کرد. کارنامه علمی او تنها محدود به کتاب‌شناسی نیست؛ بلکه دربرگیرنده نهادسازی‌های آموزشی و ایجاد روش‌شناسی‌های نوین است که هنوز هم برای پژوهشگرانِ نسخ خطی، منبعی الهام‌بخش به شمار می‌رود.
او که برخاسته از بستر فرهنگی غنی جنوب ترکیه بود، توانست با پشتوانه‌ای از زبان‌های شرقی و روش‌شناسی‌های آکادمیک غربی، نقش «کاشف و احیاگر» را برای بخش بزرگی از میراث مکتوب فارسی در آناتولی ایفا کند. زندگی علمی آتش تنها یک مسیر آموزشیِ صِرف نبود؛..