«پدافند زبانی»؛ ضرورت راهبردی یا شعار مناسبتی!
«پدافند زبانی» بدون تحول بنیادین در ساختار و سیاست‌گذاری شورای هماهنگی پاسداشت زبان فارسی محقق نمی‌شود و نیازمند تشکیل «شورای عالی پدافند زبانی» و تدوین «قانون جامع پدافند زبانی» است.
یادداشت مهمان، احمد توانایی، استاد زبان و ادبیات فارسی و عضو کارگروه ادبیات انقلاب حوزه هنری انقلاب اسلامی: «پدافند زبانی» در گفتمان جمهوری اسلامی برآمده از بیانیه رهبری معظم انقلاب، به مثابه راهبردی نوین از بازدارندگی نرم ترسیم شده است؛ راهبردی که در آن، زبان فارسی نه صرفاً ابزاری ارتباطی، بلکه «قالب شناخت و رشته اتصال اندیشه و مرزهای هویتی ایرانیان» تلقی می‌شود. بر اساس این راهبرد مترقی، واژه به سلاحی راهبردی در برابر اشغالگری فرهنگی تبدیل می‌شود و کارویژه زبان فارسی نه‌تنها منحصر به ابعاد ارتباطی و میراث فرهنگی و تمدنی آن نیست که «خط مقدم پدافند ملی» و «سپری هویت‌بخش» در برابر تهاجم فرهنگی بیگانگان توصیف شده است. هر چند این چارچوب نظری، نهاد/ نهادهای مسئول را موظف می‌کند که از زبان به‌مثابه یک «قدرت راهبردی» صیانت کنند، اما فاصله میان این راهبرد اعلامی و سابقه عملکرد نهادهای متولی، به یکی از آشکارترین..