با هر سختی
هیچ اتفاقی را نباید فقط از روی لحظه اولش معنا کرد. باید امکان‌های وضع تازه را دید و با سنجش، انتخاب و برنامه از مصیبت‌ها امکان بیرون کشید، و با امکان چیزی ساخت که واقعا در زندگی اثر بگذارد.
یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی: ما معمولاً درباره اتفاق‌های بزرگ زود حکم می‌دهیم. چیزی در زندگی عوض می‌شود و تغییر دردناکی ایجاد می‌شود، نتیجه می‌گیریم که اوضاع بد شده است. گاهی هم اوضاع واقعاً بد شده است. خانه در سیل از بین رفته، بچه فلج شده، کارمان را از دست داده‌ایم، رابطه‌ای خراب شده است. درد این چیزها را نمی‌شود با بازی‌های زبانی و آموزه‌های خوش‌خیالانه‌ای مثل مثبت‌اندیشی کم کرد. کسی که در چنین وضعی است حق دارد مدتی چیزی جز همان خسارت را نبیند.
مسئله از جایی شروع می‌شود که از همین حس اول، حکم آخر را صادر می‌کنیم. انگار چون آغاز تلخ بوده، پایان هم تلخ خواهد بود. در حالی که ما فقط می‌دانیم تا این لحظه چه اتفاقی افتاده است. نمی‌دانیم عاقبتِ این اتفاق چه خواهد شد.
اگر کسی باور داشته باشد حامی‌ای دارد با قدرت بی‌پایان، حامی‌ای که همیشه وقت دارد و هرگز وقتش تمام نخواهد شد، دیگر جبران این ..