مادرانی که زنده بهگور می‌شوند
بمباران مدرسه فقط ویرانی یک ساختمان نیست؛ برای دختران و خانواده‌هایشان، نابودی امنیت، رؤیاها و آینده‌ای است که زخم آن سال‌ها باقی می‌ماند.
یادداشت میهمان – وحیده علیمیرزائی، مشاور و پژوهشگر حوزۀ زن و خانواده: بمباران مدرسه، فقط کشتن انسان‌ها نیست؛ بلکه حمله به تنها فضای امنی است که یک دختر در برخی جوامع بحران‌زده میتواند در اختیار داشته باشد. اغلب در تحلیل‌های نظامی یا سیاسی، مدرسه بهعنوان یک ساختار فیزیکی دیده می‌شود؛ اما از نگاه زنانه مدرسه جایی است که دختران، حق دختربودن را بیترس از قضاوت، آزار یا سرکوب تجربه می‌کنند. بمباران مدرسه، معادل قتل رؤیاهای جمعی است. برای دختران در بسیاری از فرهنگ‌ها، مدرسه تنها پنجره بهسوی آینده است. بستن این پنجره با بمب، یعنی نابودی امید به زیستن!
در گزارش‌های خبری معمولاً بر تعداد کشته‌ها و میزان تخریب تمرکز می‌شود؛ اما جزئیات تروماتیک نادیده گرفته می‌شود! عمیق‌ترین لایه‌هایی که نه در خبرها می‌گنجند، نه در گزارش‌های رسمی!
بعد از بمباران مدرسه، تمرکز رسانه‌ها بر روی پدرانی است که با نعش‌ها روبهرو می‌شوند و مادرانِ قربانیان، دچار مرگ تدریجی. آن..